Jan Rot

Jan Rot (1957)

Nederlands meest succesvolle mislukte artiest. Zo ziet hij zichzelf graag. Klopt ook wel een beetje, want zijn albums en boeken gaan niet als warme broodjes over de toonbank. Toch oogst hij veel waardering, bij pers en theaterpubliek. De laatste jaren legt hij zich toe op het vertalen van klassieke muziek. Schubert à la Rot.

Anton:
“Lowlands enkele jaren geleden. Op het grasveld bij de Alpha-tent zag ik Jan Rot liggen, naast een of andere mooie jongen. Uit zijn rugzak haalde hij een notitieblokje en schreef wat op. De week daarna las ik zijn column in de Nieuwe Revu, over Lowlands. Wars van sterallures, gewoon tussen het volk.
Voorafgaand aan ons interview voor Doodspraak trad Rot op in Tilburg. Hij kwam binnen in korte broek en t-shirt, samen met zijn vrouw en kindje, gitaar en rugzak om zijn schouders. Uit die laatste haalde hij zijn ‘rock-outfit’, trok die aan, stemde zijn gitaar en zette het eerste liedje in. Zijn vrouw gaf ondertussen hun baby Elvis de borst, en plein public. Ultieme relativering.
Zo ook ons interview. Geen geouwehoer of stoere praatjes, maar doe maar gewoon. Het gesprek leek daardoor niet bijzonder, te gewoontjes. Maar bij het afluisteren van de tape, enkele dagen later, bleek dat Rot toch wel het nodige te melden had. Sober en effectief.”

Eric-Jan:
“Schijnbaar onverschillig vertelt Rot over de dood: ‘Het interesseert me niets wat jullie met het gesprokene doen, ik wil het niet eens lezen.’
Hij was de eerste in onze reeks, het geheel moest nog vorm krijgen. De ontmoeting met hem heeft dan ook een beetje model gestaan voor de rest: spontaan rommelig, ongedwongen, maar vooral de dialoogvorm ervan. Geen interview dus, maar een gesprek.
De dood raakt hem wel, maar hij blijft realistisch. ‘Zogauw je met de dood van een dierbare geconfronteerd wordt, kun je dat als een verrijking van je eigen leven zien. En mijn eigen dood lijkt me helemaal niet eng. Ik heb er tenslotte zelf het minste last van.’”

www.janrot.nl