Hans Dorrestijn

Hans Dorrestijn (1940)

Begin 2004 kreeg hij een Gouden Harp voor zijn gehele oeuvre. In het begin van zijn carrière schreef hij vooral voor anderen: liedjes, gedichten. Gaandeweg oogstte hij steeds meer succes met zijn eigen optredens. Als cabaretier is hij een van de meest succesvolle Nederlandse kleinkunstenaars. Daarnaast ‘doet’ hij het redelijk als schrijver, van vooral korte verhalen.

Anton:
“Ik ben altijd een liefhebber geweest van Dorrestijns donkere en cynische teksten. En dan daarbij zijn sombere, sonore stem en zijn treurige kop. Met die man wilde ik wel eens gaan praten over de dood. Het werd een mooie herfstmiddag bij hem thuis in Bennekom. Regen, vallende bladeren, een groezelige huiskamer. Een prachtige entourage. Het werd mijn eerste besloten cabaretvoorstelling.
Dorrestijn is een lieve, gevoelige man die zijn humor als wapen gebruikt. Om te overleven of – minder zwaar uitgedrukt – om te kunnen leven. Herkenbaar en uiterst aanstekelijk. Hoe zwaarder het onderwerp dat we aansneden, hoe minder serieus hij werd. Van zijn zelfmoordpogingen maakte hij voortdurend een grap. Maar ik keek daarbij in zijn ogen…die treurige ogen.
Een paar maanden later werd ik gebeld door zijn manager. Dorrestijn was kwaad; ik had het interview verkocht aan VARA TV Magazine. Vreemd, want een paar weken eerder had ik hem gebeld om toestemming te vragen. ‘Plaats het maar in de week dat ik samen met Katja Schuurman op de televisie ben.’ Het misverstand was snel uit de wereld. ‘Duizend maal excuses’.”